“Poczucia” patrzą na życie od strony ciała. Na to, co dzieje się pod słowami, przed myślą i pomiędzy ludźmi. O czuciu siebie w świecie, który nauczył nas siebie nie czuć, a próbować jedynie rozumieć.

Czy rozwój polega na przesuwaniu się z jednego miejsca do drugiego. Z tego gorszego do tego lepszego?

Od lęku do odwagi. Od napięcia do rozluźnienia.

Jeszcze 5 lat temu…

…siedziałam w pokoju z klimatyzacją, otoczona betonem i sztucznym światłem, patrząc w ekran, który co sekundę bombardował mój mózg tysiącami danych: maile, requesty, targety. W mojej klatce piersiowej z każdym dniem pulsował coraz gęstszy, dławiący niepokój.

I pierwsze, co robiłam – co wmówiła nam kultura zachodniej wiecznej

Zatrzymaj się. Weź oddech – taki, który naprawdę dociera do miednicy, a nie kończy się na wysokości obojczyków.

Czy czujesz ten ucisk w splotu słonecznym? To tam mieszka echo Twojego ostatniego „dania z siebie wszystkiego”. Kulturowo nauczono nas, że to

Przez lata „mindfulness” miało nas budzić. A jednak — dla wielu z nas — stało się kolejnym sposobem na kontrolę. Byciem uważnym na siebie zamiast byciem sobą. Dobrą praktyką, ale wciąż — z głowy.

Dziś coraz więcej osób czuje, że czegoś w tym obrazie brakuje. Że obserwacja, choć potrzebna, może stać się kolejną formą oddzielenia. Bo obserwator,

Istniejesz…

Zatrzymaj się na chwilę.

Poczuj, że siedzisz. Że ciało ma ciężar. Że oddychasz.

Nie musisz niczego wymyślać.

To już jest.

Ty już jesteś.

Iluzja celu

Od dziecka uczą nas, że kiedyś „tam” dotrzemy. Do punktu, w którym wreszcie będziemy gotowi, spokojni, uleczeni,

Budzik dzwoni. W głowie lista: muszę wstać, muszę wysłać maila, muszę muszę muszę… Ciało jeszcze leży, ale Twój układ nerwowy już jest w trybie alarmu.

Każde „muszę” wypowiadane w myślach czy na głos działa na ciało jak sygnał alarmowy. Nie jest tylko słowem. Jest komunikatem biologicznym. Układ nerwowy reaguje na nie, jakby wchodził w sytuację

🇵🇱 WERSJA POLSKA

Czasem jedyną drogą do miłości jest poczucie jej braku.

Nie wiem, czy też tak masz, ale ja długo myślałam, że brak miłości do siebie to coś spektakularnego. Jakieś wielkie porzucenie, dramatyczne zerwanie kontaktu z własnym wnętrzem.

A to było coś znacznie cichszego. Niezadane pytanie: czego teraz potrzebuję? Zbyt długie czekanie na

Bujam się nad wodą.

Huśtawka lekko skrzypi, stopy muskają jezioro.

Ciało nie prosi o nic.

Nie analizuje, nie reaguje.

Jest miękkie jak światło między liśćmi.

I pierwszy raz od wielu dni nie czuję, że muszę odpocząć.

Bo coś we mnie już odpoczywa.

Bez wysiłku. Bez strategii.

Nie

Dlaczego nie musisz już wiedzieć ani robić więcej

Wszędzie się dzieje.

W wiadomościach, na feedzie, w relacjach.

W nas.

Mam wrażenie, że dziś o wartości człowieka coraz częściej decyduje to, ile zrobił.

Ile zrealizował, dowiózł, przerobił, przeczytał, zrozumiał.

Ile wie i ile działa.

Kultura produktywności, rozwoju i niekończących się wglądów mówi: „im